sábado, 4 de septiembre de 2021

NUEVO CURSO


 

Sábado, 4 de septiembre de 2021


Acaba Agosto y por tanto doy por finalizado este extraño verano, en muchos sentidos, extraño porque climatológicamente no fue mucho verano, extraño porque hemos sido invadidos por mucha más gente que otras veces, extraño por la falta de fiesta nocturna legal y extraño, porque por primera vez en mucho tiempo, no me siento culpable de los kilos aumentados en este periodo.

Cómo ya comenté en una entrada anterior no me iba a preparar lo más mínimo para un acontecimiento que no tiene fecha prevista de regreso y que poco a poco cae más en el olvido.

Y esto lo digo con conocimiento de causa, ya que este verano he intentado en más de una ocasión ir a la caza de algún peixe de secano, de más allá del Padordelo, con mi camiseta Porcabrava, limpia y planchadita y con mi banano dispuesto a dejar el pabellón bien alto como siempre.

Pero la gente ya no reconoce la camiseta, ya se le olvidaron los recortes de la prensa y  ahora si no sales con la camiseta del PSG no eres nadie.

En más de una ocasión me he acercado a alguna bella señorita e intentar sacar conversación con la camiseta, pero lo más habitual era que me respondieran que no tenían ni idea de lo que hablaba y que no conocían ningún equipo que tuviese un cerdito en su escudo.

Cuando intentaba explicarles la historia del chorromoco, me decían:

- Un blog? que teneis un blog?, y que lo lea, jajajaja, joder que antiguos, pero no sois muy mayores entonces para ir a jugar a algo?...un blog, y seguro que teneis facebook tambien....jo a nosotras como no me expliques esta historia con un Insta o un tik tok, no nos enteramos.

Y es que la cosa está muy mal, cómo no se reactive esto, quedaremos sepultados en el olvido mediático y mis posibilidades de usar el banano gratis serán la mitad de las actuales. Y la mitad de ninguna pues son las que son...

Y es cierto que este verano ha habido un pequeño movimiento para  volver a juntarse y retomar el futbol, pero no han sido más que unas pequeñas pachangas, y si, esta vez lo puedo decir alto y claro, PACHANGAS!!!, ya que no contaban con la organización de nuestro querido MAIN, y cómo el ni siquiera iba a participar o a verlas, ni me molesté en ir a ninguna.

Por las noticias que me llegaban de las mismas, creo que hice muy bien, ya que al parecer el nivel está en putapénico. Mira que me he pasado tiempo, intentando adelgazar, intentado ponerme un poco en forma para estar al nivel del equipo y poder participar en más minutos en los partidos, y ahora resulta que la táctica correcta era no hacer nada, beber cerveza y comer kebabs y en vez de subir yo el nivel, esperar a que los demás bajaran el suyo y así estar ahora más o menos todo parejos. Y es que insisto al parecer abundan panzones rechonchos y formas físicas deplorables, con lo cúal es posible que yo, ya esté en la media del equipo

El único que ha intentado hacer algo como siempre ha sido el MAIN que ha ofrecido billetes gratis en Octubre para hacer una incursión breve, ir, ganar y volver. Pero hay nucho advenedizo y nadie se atreve. Advenedizos y gordos... sería complicado juntar 8 en condiciones de jugar un partido.

Yo, como es evidente, me he puesto al servicio del MAIN, para lo que decidiese, más que nada porque necesito volver a Inglaterra, ganar la copa, hacerme un tik tok con la misma, y tener probabilidades de esa forma de mojar el banano.

 

 

 

lunes, 17 de mayo de 2021

LETRAS

Luns, 17 de  maio de  2021
 
 

Vide,

Convídovos ao espectáculo de non ser para ser de todo.

Vide que vos convido a vos ver.

Ven que te reto

A te ver a ti desde ti en ti.

Intempériome ( 2003)

 
 
Boas camaradas

Como no futbolístico hai pouco que rabuñar,
vou tentar facerlle a pelota ao MAIN con esta entrada en galego.

Hai un tempo acusáronme de non usar este dialecto en absoluto, así que con isto vou saldar unha débeda pendente e aumentarei as miñas posibilidades de converterme, máis cedo ca tarde no delfín que aspiro (e merezo)  ser.

 

Coma digo, son tempos de incerteza, de cal vai ser o noso futuro anglogalicioso, supoño cos máis vellos da manada xa estarán vacinados ou a piques de estalo, pero por outra banda estamos os demais, os que non chegamos a esa franxa de vellez, os que aínda podemos correr nos partidos, ou, os que aínda temos a capacidade de poñer vacina de banano ós tractores nas nosas incursións a vella Albión.

Nós aínda estamos lonxe de estar inmunizados e por tanto, lonxe de poder pensar a curto prazo en xogar unha nova edición deste prestixioso campionato.

 

E por tanto, a falta de fútbol, dedico o meu tempo a ir de tasca en tasca, de cervexa en cervexa, de petisco en petisco.

Non creades que a miña é unha vida perdida e sen sentido, non, nestes lugares un aprende moitas cousas dos vellos do lugar e da vida en xeral, e da para facer moitas reflexións, sobre todo e a medida cas cervexas van caendo.

 

Por poñer un exemplo, o outro día estaba eu nunha taberna, poñéndome ó día no Marca sobre os equipos ingleses ( por certo, vaia desfeita dos equipos de Sheffield, o nivel dos Stags…), cando decateime de dous parroquianos que alporizados discutían sobre un penalti sinalado a un equipo que rematou sendo penalti na outra área, por obra e graza do VAR.

 

E como digo, a min deume por reflexionar e pensar, pero si, xa todo está inventado polo MAIN, si vai sempre un paso por diante, si eso xa pasou na Anglogalician, na última (E derradeira?) vez cos ingleses viñeron a Galicia, cando un gol dos ingleses foi revisado e anulado por un penalti na súa area, e todo eso sin arbitro, sin VAR, e sin caralladas, só co mandato divino do noso MAIN, ( e obvio, cos gritos e improperios dos xogadores dámbolos dous equipos) sempre innovando e sempre adiantándose os acontecementos.

Bó día das letras a todos, todas e todes.

martes, 20 de abril de 2021

REFLEXIONES PRIMAVERALES


 

 

 

 Martes, 20 de Abril de 2021

 

Buenas camaradas.

Pues poco a poco va avanzando el año, ya llegamos a la primavera, ya empieza el calorcito, los días son más largos y en condiciones normales, al cuerpo ya le apetecería hacer algo de ejercicio para ponerse a tono de cara al verano.

Pero no, este año he decidido que paso, no me voy a engañar a mí mismo, no sé si es porque ya me voy haciendo mayor, pero me he vuelto más pragmático. Yo si no hay AGC, paso de entrenar, paso de ponerme en forma y paso de todo. Así que mi vida ahora transcurre monótonamente de casa al bar y del bar a casa, previo paso por el kebab correspondiente.

Así con todo, me ocurrió un día de estos, que hacía una tarde estupenda, con sol, calorcito, gran ambiente, que estaba yo en una terracita, sólo, guardando las pertinentes distancias sociales, disfrutando de una buena pinta de cerveza, vestido con la camiseta porcobrava, que para una pachanga no, pero para lucirla en un bar bien vale, que se me acercó una señorita y me pidió sentarse en la mesa.

Tengo que reconocer que la chica estaba de buen ver y que lucía un generoso escote que atrajo de inmediato mi atención. No sé cómo sería de cara, porque con esta mierda de las mascarillas, uno se pierde muchos detalles, si bien se gana un poco en misterio de cómo será la persona que tienes delante.

En fin, que la chica se sentó conmigo, me dijo que le había llamado la atención la camiseta y me preguntó si yo era el MAIN.

Otra vez! me dije, recordando que ya una vez había suplantado la identidad de nuestro gran líder, para poder triunfar POR LAS MARCAS BONIATAS

Pero no. Como comenté, me estoy haciendo mayor y ya no me dedico a hacer estas gamberradas.

-No, no lo soy- le respondí-Pero también tengo un blog- le solté de inmediato. Y me puse a comentarle cosillas del mismo.

Me sorprendió que lo conociese y eso hizo que la chica comenzase a interesarme un poco más allá de su generoso escote que ya he reseñado anteriormente. 

Me dijo que le interesaba todo lo de los Porcos Bravos y que leía todo lo relacionado con los mismos. Me estuvo explicando que le parecía un gran trabajo lo de manejar todo el E.A.M y lo de organizar tanta logística en los viajes y todo el chorromoco.

A ver, la chavala era maja, pero entre que no paraba de hablar, el agradable calorcito del sol y las pintas bebidas, me estaba entrando un poco de modorra, así que le di al botón de desconectar el cerebro, me centré de nuevo en sus tetas y me puse a reflexionar un poco sobre todo lo que me estaba contando.

 

Veamos, yo me afilié al Porcobravismo en 2014, siete años va a hacer y desde entonces...mi cerebro intentó recordar...

- 2015 fuimos a Sheffield en el partido de la vergüenza

-2016 vinieron los Stags en el partido de la polémica

-2017 fuimos a Sheffield en el partido de los penalties

-2018 no se presentaron

-2019 fuimos a Sheffield en el partido de mi gloriosa victoria a domicilio

-2020 año en blanco

-2021 año en blanco

 

Es decir, cuatro partidos en siete años, oye, pues tampoco es que nos matemos a trabajar, ni aparato logístico (que se los pasan rascando a dos manos la mayor parte del tiempo), ni caralladas varias, que podíamos pasar por senadores tranquilamente.

Que si con tanto blog y tantas RRSS, parece que estemos todo el día entrenando y viajando, pero visto en perspectiva...

 

-EH,EH, ME ESCUCHAS?, me estás escuchando, estás en Babia, o qué? 

-Si, si -dije, mientras volvía conectar el cerebro.

- Que te decía, que si me puedes dar el teléfono del MAIN, o del goleador de la última edición, o de un delfín, o de algún jovenzuelo, o en último caso de algún advenedizo o adlátere, que quiero que me posea un verdadero Porcobravo, que con la pandemia pasé mucha hambre y ahora con el buen tiempo bien apetece un banano.

Le miré a los ojos, bueno primero de nuevo a las tetas, y luego a los ojos, y le digo si no le valgo yo.

Me dice que no, que lee mi blog y piensa que además de gordo, soy un guarro y un pajero y que no daré la talla.

En este punto reflexiono unos segundos y pienso si no será contraproducente exponer mi vida privada, así, en este blog, tal cual fuese esto un programa de telecinco.

Miré el móvil, que tenía sobre la mesa, calculo que lo tengo desde que fui por primera vez con los Porcos, lo había comprado para hacer buenas fotos del viaje. Está astillado por dos esquinas y con un par de buenos rayazos en la pantalla.

-Uff, pues no voy a poder, acabo de cambiar de móvil,- le dije señalándolo-, y perdí todos los contactos.

La chica juró un poco por lo bajo, se levantó y se despidió de malas formas.

La observé un rato mientras se largaba a toda prisa, desperdiciando su oportunidad de triunfar con un macho alfa, pero....

- Que carallo, aquí o jugamos todos, o la pelota al río- me dije mientras pedía otra pinta

domingo, 7 de marzo de 2021

GENERACIÓN PERDIDA


 

 




 

 

 

Domingo, 7 de marzo de 2021

 

Hace un año ya, desde que subido a este modestísimo púlpito, loaba con todo merecimiento a nuestro MAIN, por su medio siglo de vida.

Eran días, en los que se hacía lo que se llamaba la vida normal, se salía, se bebía en locales abarrotados con desconocidos codo con codo, cuando se podía toser o estornudar sin que te viesen con ojos de asesino, se saludaba, se abrazaba, se besaba sin ningún tipo de problemas, se bailaba y hasta se follaba (yo no, claro, pero los más guapetes que triunfaban si.)

De hecho aún había grandes esperanzas de poder disputar la correspondiente edición de la AGC, aunque los ingleses, a los que correspondía moverse, ya estaban haciéndose el longuis.

Un año después, todo aquello parece muy, muy lejano y difuso en el recuerdo, la gente ya no puede saludarse con abrazos, ni besos ni apretones de manos, ya no puedes juntarte con tus amigos en los bares (y eso cuando están abiertos claro), ya no hay comidas de equipo, nada, todo ha cambiado. Bueno, en mi caso, lo de follar no, sigue exactamente igual, cero antes, cero ahora.

A veces, hay días, momentos, en que me siento un poco culpable de la situación, son instantes en que me entra la vena religiosa, y pienso que todo esto es, quizás, una plaga enviada por el MAIN, en castigo por no loarle demasiado. 

Así que voy a la habitación de la casa donde tengo una foto gigante de EL, le enciendo una velita, le echo un responso y me quedo más tranquilo.

Otras veces, las más, me entra la vena científica y achaco la culpabilidad de todo esto a los chinos comunistas que se inventaron el virus y nos lo enviaron al mundo civilizado. Y también al gobierno del estado social comunista por expandirlo por nuestro territorio durante el 8M y luego no hacer nada. Y no, no creáis que son invenciones mías, yo todo eso lo veo por las noches, mientras ceno mis kebabs y me pongo 13TV y el Toro TV, para estar bien informado.

Y los ingleses también tienen alguna culpa, no sé exactamente qué porcentaje, pero ya solo por hacer una vacuna, que no nos envían y encima apenas vale para nada, algo tienen que ver.

El caso, es que yo, como Porcobravo, me siento muy perjudicado en todo esto. La pandemia se ha llevado por medio, al menos dos ediciones de la AGCUP, que deberíamos haber jugado y por supuesto, visto el percal hubiésemos ganado sin ningún tipo de problemas.

Me siento miembro de una generación perdida, quizás fuesen los mejores años de mi vida futbolística y los he pasado en blanco. Era cuando mejor estaba, cuando lo podría haber dado todo en esos tres, cuatro minutos que me dejan participar. ¿Y ahora qué? Veo que pasa el tiempo, que envejezco, que me cae el pelo, que engordo....más aún, que entro en el declive deportivo.

Cuando en el 2043, la generación de novos xabatos sean imbatibles y lleven 10 victorias seguidas y presuman de ello, no podré estar a su altura en historial por culpa de esta maldita pandemia, que en el mejor de los casos me privó de dos victorias y en el peor ya veremos si no tengo que retirarme sin volver a vestir nunca más la gloriosa elástica negra.

Me da rabia pensar, que a estas alturas del año, ya tendríamos que tener la Dieta programada, en la cual el MAIN, nos indicaría, previa votación intranscendente, que tierras inglesas conquistaríamos antes de volver a ganar la correspondiente edición de la AGC. Y me duele pensar que se me escapa otra oportunidad de ganar el L.B y una nueva edición y pienso en los más viejos y gordos de la manada y me duele también por ellos, por mis compañeros de la generación perdida, todos esos que tendríamos que estar ganando títulos y engordando nuestros historiales deportivos.

 

Pero hoy, amigos, compañeros, camaradas, no es día de estar triste ni pensativo, ni rencoroso con los rojos, hoy es día de alegría y de celebración. Hoy es ST .MAIN`S DAY, así que tras ir a rezarle un poquito para que todo esto vaya pasando, y aunque sea de forma virtual, alzo mi copa llena de cerveza para brindar por tan magno acontecimiento.

IMWT